Historie van Landgoed-Hotel Welgelegen

Een gasthuis drijven in het paleis van een oud herenboer is een heel karwei. Om ‘Hotel Welgelegen’ in Harich warm te stoken was je per jaar al tienduizenden guldens kwijt. Vroeger kon het op de bovenste verdieping zo koud zijn dat een natte handdoek‘s winters aan het tapijt vastvroor. Nu snort de cv het hele pand warm, tot aan de pas geraapte kastanjes in een glazen stolp.

De wind trok al jaren aan het vervallen dak van de boerenschuur toen de familie Sprik het gebouw in 1991 in handen kreeg. Ze wilden er een hotel van maken, en die droom deed alle rotte planken vergeten. Vader en zoon hesen zich in werkkleding, braken van alles af, en bouwden van alles op. Het mooiste stuk van het hotel bleef staan en werd hersteld: het voormalige woonhuis van een herenboer, gebouwd in 1885 en toen Heerenboerenhuizinge geheten.

De eerste eigenaar was Hylke van der Goot en die schijnt van zijn status te hebben genoten. Hij zou de bouwer opdracht hebben gegeven om de woning zo breed te maken dat de boerderij uit het zicht kwam te staan. Achter het huis waren twee gangen gemaakt, waarvan er één vermoedelijk was bedoeld om vervelende geurtjes uit de stal op afstand te houden. Koeienmest en een heer, dat hoort niet bij elkaar.

Direct naast de ingang met stoep van natuursteen ligt de pronkkamer. Hier moet de herenboer geregeld in gedachten zijn verzonken. Als er een bezoeker kwam, zag die door de ramen de kamer, en wellicht ook het porselein en zilver.

Dit huis was de vitrine van de rijke Herenboer. Naast het pand staat nog een oude schuur met paardenkoppen in grote groene deuren. Alsof ze elk moment open kunnen klappen, en Van der Goot in zijn koets naar buiten stormt, de herfstnacht in. Het uitzicht is in ruim honderd jaar weinig veranderd. Je kunt een buizerd volgen tot aan de oevers van het Slotermeer. Het pand is gebouwd op een verhoging die veel weg heeft van een terp. Er kwamen bij het graven achter de woning talloze stenen naar boven, die kunnen duiden op een afvalhoop. Er kwam ook kopergruis te voorschijn, de sporen van een oude muntmakerij. Muntjes bleven jammer genoeg onvindbaar. - Dy heareboeren wienen eartiids sa sunich as wa, no? -

De geschiedenis moet het doen zonder grote drama’s. Niemand die zich verhing in een kast, geen muur waar een kogel in zit, geen glimmende schilderijen van notoire jachtpartijen.In de oorlog was het even spannend voor Wichter van der Veen.

De zoon van de toenmalige huurder voelde weinig voor de arbeid in Duitsland en dook onder in een ruimte onder het dak. Van de laatste oorlogsoverwinning tot aan de bevrijding ging hij door een luikje naar binnen als er onraad dreigde.

Van de oude boerenschuur achter het woonhuis zijn alleen de buitenmuren over, het is nu een grote zaal voor trouwpartijen en vergaderingen. Op de plek waar de koeien stonden, bevinden zich nu bedden, in moderne kamers. De ‘groppe’ heeft de functie behouden, want daar liggen de rioleringsbuizen. Ergens onder een gedeelte waar vroeger een gang was moet een greppel lopen. Een werkmeid haalde daar het deksel omhoog om een emmer water naar boven te halen.

Welgelegen is pas sinds 1991 een hotel, maar de afgelopen decennia logeerden er heel wat kennissen en familieleden van de eigenaar. Die stuurden een kaartje met Welgelegen erop naar een goede vriend of kennis. Hiervan zijn nog enkele bewaard gebleven, bijvoorbeeld uit 1901, van vrouw Bauwerda uit Harich die een groet brengt aan een vriendin in Mantgum. - Vanmorgen hebben we hier een onweersbuitje gehad met een weinig regen. Bij jullie soms ook? -

Op ansichtkaarten staat het woonhuis afgebeeld met twee vleugels. Deze zijn helaas afgebroken. Misschien worden ze ooit in ‘oude staat’ teruggebracht. Dat is op zich al een avontuur. Twee kelders van de oude aanbouw bleven in 1991 onaangeroerd en wellicht komt daar nog wat moois naar boven. Een vaatje wijn van Hylke van der Goot of wat onverklaarbare botten. Welgelegen kan zat goede verhalen gebruiken.